Kiedy pierwszy raz zobaczyłam mieszkanie w starym bloku z lat 60., od razu wiedziałam, że styl boho będzie tutaj strzałem w dziesiątkę. Trzy metry wysokości, ale tylko 35 metrów kwadratowych do zagospodania. Wnętrza w stylu boho mają to do siebie, że potrafią ocieplić nawet najbardziej surową przestrzeń, pod warunkiem że nie przesadzisz z ilością dodatków. Zamiast wykładać każdą powierzchnię makramami i poduszkami, postawiłam na kilka mocnych akcentów. Duży dywan z frędzlami w odcieniach terakoty i butelkowej zieleni, który od razu nadał charakteru salonowi. Do tego rattanowy fotel z wikliny, który sprowadziłam z second handu za grosze. Klucz tkwi w balansie między swobodą a kontrolą, bo inaczej zamiast przytulnego gniazda dostaniesz magazyn pełen bibelotów.
Największym wyzwaniem w małym mieszkaniu jest zawsze miejsce do spania dla gości. Kiedyś próbowałam rozkładać karimatę, ale to mijało się z celem, zwłaszcza gdy przyjeżdżali rodzice. Zdecydowałam się na kanapę z funkcją spania i tapicerką welurową w kolorze khaki, która świetnie wpisuje się w boho klimat. Welur jest miły w dotyku i łatwo go czyścić, a to ważne, gdy w domu kręcą się zwierzęta. Mechanizm DL okazał się zbawieniem – wystarczy pociągnąć za uchwyt i w kilka sekund kanapa zamienia się w wygodne łóżko. Do tego stelaz listwowy pod materacem piankowym o grubości 16 cm zapewnia odpowiednie podparcie kręgosłupa. Nikt nie narzekał na plecy po nocy, a goście chwalili, że spali jak w domu.
Problem z przechowywaniem pościeli to klasyk w blokach z PRL-u. Szafy wnękowe są płytkie, a komody zajmują cenną podłogę. Rozwiązanie znalazłam w łóżku z pojemnikiem na pościel, które stanęło w sypialni. Rama z litego drewna sosnowego, pomalowana na biało, mieści dwie kołdry, cztery poduszki i zapasowy koc. To pozwoliło mi zrezygnować z dodatkowego kufra w korytarzu. Wnętrza w stylu boho często cierpią na nadmiar tekstyliów, które gromadzą kurz, ale zamykane schowki rozwiązują ten problem. Wstawiłam też wiklinowy kosz na brudną pościel, który jednocześnie pełni rolę dekoracji. Drobiazgi jak lniane poszewki z frędzlami i ręcznie robiona narzuta dopełniają całości bez przesady.
W salonie postawiłam na wersalkę jako główny mebel wypoczynkowy. Wybrałam model z niskim siedziskiem i podłokietnikami z rattanu, bo idealnie komponuje się z resztą boho aranżacji. Wersalka ma jedną wadę – jej spanie nie zawsze jest wygodne na dłuższą metę, ale przy okazjonalnych gościach sprawdza się świetnie. Podparcie stanowi stelaz listwowy, który delikatnie ugina się pod ciężarem ciała. Na co dzień służy jako kanapa do czytania i oglądania filmów, a wieczorem, po rozłożeniu, zamienia się w podwójne łóżko. Obok postawiłam stolik kawowy z pnia drzewa oliwnego, który dodaje naturalnego sznytu. Całość uzupełniają poduszki w etniczne wzory, ale tylko trzy, żeby nie zrobiło się ciasno.
Oświetlenie w boho to osobna historia. Zamiast jednej lampy sufitowej, rozwiesiłam kilka sznurów z żarówkami Edisona na różnych wysokościach. Dają ciepłe, rozproszone światło, które maskuje niedoskonałości ścian. W rogu postawiłam starą lampę podłogową z abażurem z trawy morskiej, którą sama opleciono sznurkiem jutowym. Efekt jest taki, że wieczorem mieszkanie wygląda jak zaciszna kawiarnia we Wrocławiu. Przy okazji wymieniłam wszystkie kontakty na ceramiczne w stylu retro, bo oryginalne plastikowe psuły cały klimat. To drobiazg, ale robi różnicę, zwłaszcza gdy goście zwracają uwagę na detale.
Łazienka w boho to wyzwanie, bo zwykle jest mała i pozbawiona okna. Zamiast walczyć z wilgocią, postawiłam na rośliny doniczkowe, które lubią wilgoć – paprocie i epipremnum. Na podłodze położyłam matę bambusową, która jest przyjemna dla stóp i szybko schnie. Wnętrza w stylu boho w łazience wymagają jednak umiaru, żeby nie zrobiło się jak w dżungli. Lustro w rattanowej ramie i drewniana półka na kosmetyki wystarczą. Zrezygnowałam z plastikowych pojemników na rzecz szklanych słoików, które wstawiam do wiklinowego koszyka. Dzięki temu przestrzeń wydaje się większa, a poranna rutyna staje się przyjemniejsza.
Kuchnia w moim boho mieszkaniu to ciągłe kompromisy między estetyką a funkcjonalnością. Blat z litego dębu pięknie się starzeje, ale wymaga olejowania. Na szczęście wystarczy raz na pół roku. Otwarte półki zamiast górnych szafek to boho klasyk, ale trzeba trzymać na nich tylko ładne rzeczy. Garnki z miedzi i ceramiczne miski eksponuję z dumą, a brzydkie opakowania chowam do koszy. Największym problemem był na suszarkę do naczyń, więc zamontowałam składany stelaż nad zlewem. Działa, choć wymaga przyzwyczajenia. Kiedy gotuję dla gości, zawsze brakuje powierzchni roboczej, ale to cena za styl.
Sypialnia to azyl, gdzie boho może rozkwitnąć bez ograniczeń. Zainwestowałam w łóżko z pojemnikiem na pościel, które ma tapicerowane zagłowie w kolorze musztardy. Nad nim powiesiłam dużą makramę z frędzlami, którą sama zrobiłam w trzy wieczory. Pościel z bawełny organicznej w odcieniach écru i szarości. Na podłodze dywan shaggy, który grzeje stopy o poranku. Wnętrza w stylu boho w sypialni powinny sprzyjać relaksowi, więc unikam kontrastowych kolorów. Jedyna ozdoba to lampka z abażurem z koronki i kilka suszonych traw w ceramicznym wazonie. Cisza i spokój, a wszystko ma swoje miejsce.
Na koniec mała rada praktyczna. Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z boho, nie kupuj wszystkiego od razu. Zacznij od jednego mebla, na przykład kanapy z funkcją spania i tapicerką welurową, i stopniowo dokładaj dodatki. W moim przypadku zajęło to dwa lata, zanim mieszkanie nabrało duszy. Wnętrza w stylu boho to proces, a nie sprint. Każdy przedmiot powinien mieć swoją historię i cel. Nawet jeśli popełnisz błąd i kupisz za dużo poduszek, zawsze możesz je oddać do lumpeksu. Ważne, żebyś czuła się u siebie, a nie w katalogu z Ikei.
