Kiedy wzięłam klucze do swojego pierwszego mieszkania, myślałam, że to będzie bułka z masłem. Trzydzieści pięć metrów w starym budownictwie, trochę farby, nowe meble i gotowe. Rzeczywistość zweryfikowała te plany już pierwszego dnia, gdy okazało się, że ściany są krzywe jak po kilku głębszych, a instalacja elektryczna pamięta czasy Gierka. Remont mieszkania to nie jest coś, co robi się dla fanaberii - to często konieczność, która spada na głowę jak gips z sufitu. I właśnie o tym chcę opowiedzieć, bez lukrowania rzeczywistości.
Zaczęło się od kuchni, bo to serce każdego mieszkania, ale w moim przypadku bardziej przypominało korytarz w akademiku. Wąska, ciemna, z szafkami, które trzymały się na słowo honoru. Postanowiłam postawić na otwartą zabudowę, ale szybko się okazało, że w małym metrażu każde centymetr ma znaczenie. Zamiast standardowych szafek kuchennych wybrałam wersalka w kolorze ecru, która miała służyć jako siedzisko dla gości. Brzmi szalenie? Może, ale w praktyce to działa - mebel można łatwo przestawić, a dodatkowo daje opcję spania dla kuzynki z Torunia.
Sypialnia to był koszmar, bo pomieszczenie miało ledwie dziesięć metrów, a ja marzyłam o wygodnym łóżku. Zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel, bo gdzieś musiałam schować trzy kołdry, cztery poduszki i zapasowe prześcieradła. Wybór padł na model z 16 cm materacem piankowym na stelazu listwowym, co okazało się strzałem w dziesiątkę. Materac jest na tyle sprężysty, że nie czuję sprężyn sąsiada, a stelaz listwowy zapewnia dobrą wentylację - żadnej pleśni po zimie.
Największym wyzwaniem okazał się salon, który pełni u mnie funkcję jadalni, biura i strefy relaksu. Potrzebowałam mebla, który pomieści gości na noc, ale nie będzie zajmował połowy pokoju. Wybrałam kanapę z funkcją spania w tapicerce welurowej w odcieniu butelkowej zieleni. Ma mechanizm DL, który rozkłada się jednym ruchem, bez szarpania się z poduszkami. Tapicerka welurowa jest przyjemna w dotyku, a przy okazji łatwa do czyszczenia - testowałam na plamie po czerwonym winie.
Pamiętam, jak na początku remontu mieszkania myślałam, że poradzę sobie sama z malowaniem. Po trzech dniach i bólu pleców od wałka zamówiłam ekipę. Fachowcy w ciągu tygodnia wyrównali ściany, położyli nowe tynki i pomalowali wszystko na kolor, który nazwałabym "ciepły beż z nutą lenistwa". Do dziś żałuję, że nie zrobiłam tego od razu - oszczędziłabym mnóstwo nerwów, a przede wszystkim czasu, który mogłam poświęcić na szukanie dodatków.
Kiedy mieszkanie było już pomalowane, zaczęłam kompletować wyposażenie. Zależało mi na tym, żeby każdy mebel miał podwójną funkcję. W przedpokoju postawiłam szafę z lustrzanymi drzwiami, która optycznie powiększa przestrzeń, a w środku zmieściłam nie tylko kurtki, ale też odkurzacz i deskę do prasowania. W salonie zamiast ciężkiego regału wybrałam lekkie półki wiszące, które nie przytłaczają wnętrza.
Remont mieszkania nauczył mnie jednej rzeczy - nie ma sensu oszczędzać na jakości, ale warto szukać rozwiązań, które pasują do naszego stylu życia. Nie kupiłam najdroższej kanapy z funkcją spania, ale taką, która ma solidny mechanizm i łatwo się rozkłada. Nie wydałam fortuny na materac piankowy, ale sprawdziłam, że ma odpowiednią twardość i nie będzie się odkształcał .
Dziś, gdy patrzę na swoje mieszkanie, widzę przestrzeń, która działa dla mnie, a nie przeciwko mnie. Goście śpią na wygodnej kanapie z funkcją spania, a ja nie martwię się, że zabraknie miejsca na pościel. Każdy centymetr ma swoje przeznaczenie, a ja wreszcie czuję się u siebie. Remont mieszkania był trudny, ale efekt końcowy wynagradza wszystkie nieprzespane noce i kłótnie z hydraulikiem o pion kanalizacyjny.
